جعفر شهرى باف

525

طهران قديم ( فارسى )

زورآزمائى و پنجه‌افكنى و در خواب آب سرد به تن هم ريختن و گاهى شوخىهاى خشن بيجائى كه باعث منازعه‌ها و زد و خوردهاى خونين ميگرديد . اضافه بر آن شوخى با كارگران حمام مانند ، سبيل آنها را در دست گرفتن و شيشكى « 124 » بستن و باد رها كردن و زشتىهاى ديگر مانند توقع كيسه و صابون كشيدن آلتين از كارگران به دليل آن كه اجرت كيسه و صابون تمام بدن را دريافت مىدارند و جهت ندارد كه آن اعضا را فرو گذارند . ديگر نعوظ كردن و خواستن از دلاك كه همچنان كه آن را برپا داشته است خود بخواباند و امثال آن با پىگيرى ديگر لوده‌ها و اطرافيان و خنده و كركر و از اين قبيل و در آخر عذرخواهى و خوش و بش و خداحافظى تا كدورتى باقى نمانده باشد . حمام زنانه معمولا حمام‌ها دوقلو يعنى دو حمام جنب هم يكى براى مردان و يكى براى زنان ساخته مىشد كه راه حمام مردانه را در شارع عام قرار مىدادند و راه حمام زنانه را در پس كوچه و مثل آن و يا از راه ( سرتون ) « 125 » حمام كه در معبر عام و نظرگاه گذرندگان نبوده باشد معلوم ميكردند ، از دو جهت ؛ يكى آنكه وقتى زن به حمام ميرود و ( آب نمك ) « 126 » حمام به سر و رويش نشسته است و وقتى كه مانند گل محمدى از حمام بيرون مىآيد نظر نامحرم سارق جمالش نبوده باشد و ديگر صداى آنها كه تا مسافتى دور از حمام به گوش ميرسيد « 127 » از سامعه‌ى نامحرم دور بوده باشد . ساختمان حمام زنانه نيز جدا از معمارى حمام مردانه نبود با تفاوت نداشتن سر در بلند و عكس‌هاى رستم و سهراب و لنگ‌هاى آويخته به جرز و

--> ( 124 ) . صداى تيز از دهان بيرون آوردن . ( 125 ) . بام حمام را سرتون ميگفتند . ( 126 ) . چه ، گرد و خاك جارو پاروى پيش از حمام را كه بسر و روى زن نشسته بود آب نمك حمام مىگفتند . ( 127 ) . يكى از علائم حمام زنانه سر و صداها و قال و مقال‌هاى آنها بود كه با همه‌ى حفاظ و ستار و در و روزن‌هاى پوشيده به گوش ميرسيد .